هايكو چيزي فراتر فرم ادبي است. راه و وسيله اي براي ديدن و درك دنياي پيرامون. هر هايكو لحظه اي را در خود تسخير مي كند.

 لحظه اي عادي . لحظه اي كه آوازش تا به دورها شنيدني ست. وقتي كه اين لحظه ، يك دم انسان را به بودنش به باور برساند.

كه با خود بگويد :"خيلي آشناست . . .   اين را من نيز ديده ام  ، شنيده ام  و . . . "